Το βιβλίο εξετάζει τη σχέση εικόνας, τέχνης και γνώσης από τον Μεσαίωνα έως τη σύγχρονη SciArt, προσεγγίζοντας διαφορετικές μορφές εικόνας -καλλιτεχνικές, επιστημονικές, τεχνικές και ψηφιακές – ως ενεργούς τρόπους οργάνωσης, κατανόησης και νοηματοδότησης του κόσμου. Μέσα από παραδείγματα μεσαιωνικής χαρτογραφίας, αναγεννησιακής ανατομίας, επιστημονικής εικονοποίησης, οπτικοποίησης δεδομένων και τεχνοεπιστημονικής τέχνης, διερευνάται πώς οι εικόνες συμμετέχουν στην παραγωγή της γνώσης και στη δημόσια διαπραγμάτευσή της. Συνδυάζοντας ιστορία της τέχνης, ιστορία της επιστήμης, οπτικές σπουδές και STS, το βιβλίο προτείνει μια ιστορική και θεωρητική προσέγγιση της εικόνας ως πεδίου όπου η αισθητική εμπειρία συναντά την επιστημική λειτουργία.
