Υπάρχουν εικόνες που ξυπνούν ένα ακαριαίο συναίσθημα, που κεντρίζουν την ψυχή, ενώ ο νους, ως πειθήνιος υπηρέτης, εργάζεται να βρει και να συντάξει τις λέξεις στην αρμονία που εκείνες καρτερούν και μάλλον επιβάλλουν. Η Γραφή, καθώς της είναι αδύνατον να αποχωριστεί την εικόνα που τη γέννησε, την κουβαλάει μέσα της ζωντανή, την κοιτάζει μαγεμένη μέχρι να την αποτυπώσει, να νιώσει ότι κατάφερε να μη χαθεί τίποτα από την αρχική αίσθηση. Κάπως έτσι γεννιέται και η Ποίηση. Πρόκειται για εικόνες ειπωμένες, όχι ζωγραφισμένες ή φωτογραφισμένες, εικόνες μιας καθημερινότητας, που μέσα της μπορούμε να αφουγκραστούμε τη σοφία του κόσμου. Οι εικόνες δίχως τίτλο έχουν μέσα τους την αφορμή που τις κέντρισε, ταυτόχρονα τη δυνατότητα να τις δει ο καθένας και με έναν διαφορετικό τρόπο. Αυτή, άλλωστε, είναι η μαγεία της Τέχνης, της Ποίησης, της Γραφής.
