Είναι χαρακτηριστικό του ψυχισμού του ανθρώπου να επιστρέφει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε, στον τόπο που γεννήθηκε. Εκεί που πρωτοάνοιξε τα μάτια του κι είδε τον κόσμο των ανθρώπων. Επιστρέφει και αναζητά την πρώτη αγάπη. Τη ζεστασιά στην αγκαλιά της μάνας, στην πρώτη γυναίκα που του φανέρωσε τα μυστικά του ανθρώπινου σώματος και την ομορφιά της ζωής. Επιστρέφει στον χρόνο και στον τόπο όπου ένιωσε τον πρώτο οργασμό της ψυχής και του κορμιού του. Επιστρέφει και αναζητά τον «χαμένο Παράδεισο», την αγάπη που έχασε. Και, τελικά, επιστρέφει στο χώμα της Μητέρας γης, στην αιώνια μήτρα της ζωής, όπου ό,τι πεθαίνει ανακυκλώνεται για τη δημιουργία της νέας ζωής.
