Το βιβλίο «Η ρασοφορία του έγγαμου κλήρου – Ιερατική ταυτότητα και ιδιωτική ζωή του κληρικού» αποτελεί μια σύγχρονη θεολογική και νομική προσέγγιση στην ιερατική ταυτότητα και την ιδιωτική ζωή του κληρικού. Το βιβλίο επιχειρεί να διερευνήσει κατά πόσο η διαρκής χρήση της ιερατικής αμφίεσης συνδέεται με την αποστολή του κληρικού, αλλά και πώς επηρεάζει την προσωπική, οικογενειακή και κοινωνική του ζωή. Με πλούσια βιβλιογραφική τεκμηρίωση, αναφορές στη νομολογία, στο ελληνικό Σύνταγμα και στο ισχύον εκκλησιαστικό δίκαιο, προτείνει μια σύγχρονη ανάγνωση του ζητήματος, θέτοντας στο επίκεντρο τον άνθρωπο-κληρικό και τη διαρκή ισορροπία ανάμεσα στην ιερατική του ιδιότητα και την προσωπική του ζωή.
«Ήταν Κυριακή και έχοντας τελειώσει την Κυριακάτικη Θεία Λειτουργία μετέβην σε γνωστή καφετέρια της Κοζάνης, για να πιούμε καφέ με τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Εκεί συνάντησα έναν νέο διάκο της μητρόπολής μας που επίσης έπινε καφέ με την παρέα του. Όταν με είδε χάρηκε υπέρμετρα. Όταν τον πλησίασα για καλημέρα, μου είπε: «Ευτυχώς ήλθατε και εσείς, γιατί ένοιωθα πολύ άβολα που με κοιτούσε όλη η καφετέρια ως εξωγήινο, επειδή ήμουν ο μόνος με ράσο, τώρα τουλάχιστον κοιτάνε και εσάς…». Ο διάκος δεν μας ενδιαφέρει εάν είχε δίκαιο. Το ζήτημα είναι αν μπορούμε να τον αφουγκραστούμε. Εάν θέλουμε να τον καταλάβουμε. Εάν τολμάμε να προτάξουμε τον άνθρωπο από το σύμβολο στην Εκκλησία και όχι το αντίθετο, εάν όντως πιστεύουμε ότι: «Τό σάββατον διά τόν ἄνθρωπον ἐγένετο, οὐχ ὁ ἄνθρωπος διά τό σάββατον (Μρκ, 2:27)». Σε αυτά τα ερωτήματα προσπαθεί να δώσει σαφή και ρητή απάντηση το ανά χείρας πόνημα έχοντας ως πεδίο έρευνας τη ρασοφορία των εγγάμων κληρικών».
