Στο αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, ο Βασίλης Κολοβός μας μεταφέρει σε μια μικρή, κλειστή, ορεινή κοινωνία ενός χωριού της Ρούμελης τα χρόνια που ακολούθησαν τον Εμφύλιο.
Μπροστά από τα μάτια του αναγνώστη περνάνε ήθη και έθιμα, μεγάλα πάθη, ιστορίες εκδίκησης, προσωπικές επαναστάσεις των νέων ενάντια στο παλιό, σε αυτό που «έτσι είναι γραμμένο από τα χρόνια τα παλιά», ακόμα και συγκρούσεις ανάμεσα στα αντίπαλα στρατόπεδα του Εμφυλίου.
Η ιστορία –που είναι ειπωμένη μέσα από τις αναμνήσεις ενός μικρού παιδιού– ξετυλίγεται μέσα σε ένα σκληρό τοπίο και περιγράφει τη σκληρή ζωή των ανθρώπων του χωριού σε μια επίσης σκληρή εποχή.
Μια ιστορία πολύ τρυφερή, βαθιά ανθρώπινη, που διδάσκει ότι η διέξοδος βρίσκεται στην αλληλεγγύη, στον συλλογικό αγώνα, όχι σε αυτό που «έτσι είναι γραμμένο από τα χρόνια τα παλιά», αλλά στο νέο, που ανατέλλει μέσα από τις στάχτες του παλιού και δημιουργεί μια ζωή πιο όμορφη, πιο δίκαιη, πιο ανθρώπινη.
