Ο ιδαλγός δε μίλησε, θωρούσε την παρθένο
χωρίς να ψάχνει πάνω της για κάτι σαρκικό.
Ήταν απέραντα ευγενής προς το ωραίο φύλο
τα μάτια του ήταν αγνά, δε γνώριζαν κακό.
Μάτια, καθρέπτης της ψυχής, αγνότητας τεκμήρι
αδιάψευστη προσέγγιση χαμένων ουρανών
μάτια ψυχής τα σαρκικά διαμάντια από μετάξι
που τα ‘πλασαν αγήραστες νεράιδες του Θεού.
Κείνα τα μάτια τα σεμνά, της αβύσσου λαμπτήρες
χάθηκαν μες το έκπαγλο το κάλλος της Λευκής
μα αποσύρθηκαν ευθύς, γύρισαν μες το πάθος
και τις τρανές υπόσχεσες της ένδοξης της γης.
