Μικροί θρίαμβοι «…Όμως έρχονταν στο μυαλό του και κάποιες που δεν θα τις ξεστόμιζε ποτέ, όπως η εικόνα του πατέρα του εκείνο το βράδυ στον εμφύλιο. Δυο-τρία λόγια είχε μοιραστεί μονάχα με την Ελένη. Τα τραύματα και το αίμα έκαιγαν πλάι τους στα χρόνια που έζησε, τα ακουμπούσες, έτσι ο Τιμολέων ένοιωθε ότι χρειάζεται να τα προστατέψει και να προστατευθεί κι αυτός αφήνοντάς τα στην ησυχία τους, πίστευε ότι δεν χρειάζεται να μιληθούν περισσότερο. Αντιθέτως, έπρεπε να ξεχαστούν για να πάει η ζωή παρακάτω, αυτό κάνανε εκείνα τα χρόνια κι αυτό άντεχε. Τότε ο κόσμος ζούσε με περισσότερη σιωπή, έσφιγγες τα δόντια και προχωρούσες…»
Μας στοιχειώνουν τα κενά που αφήνουν μέσα μας ανείπωτες ιστορίες, κρυμμένα μυστικά τραυμάτων, κάτι που φαίνεται για λησμονιά, αλλά δεν είναι. Ιστορίες απωλειών, ψυχικής συντριβής, ήττες, ταξιδεύουν με τις γενιές όσο δεν φωτίζονται με το μοίρασμα των λέξεων και των συναισθημάτων που κουβαλάνε. Αυτές τις διαδρομές αφηγείται το βιβλίο της Κατερίνας Μαγγανά. Από τη μια γενιά στην άλλη, από τη μια ιστορία στην άλλη. Μαζί με τους μικρούς θριάμβους της ζωής που δίνουν τις ανάσες που χρειαζόμαστε στο δύσκολο και γοητευτικό ταξίδι της.
