Η θάλασσα τους μαζεύει
Για να τη ζηλέψουν.
Να ταράξει την ψυχή τους με τ’ ουρανού
τη συνύπαρξη
Να τους σπρώξει
Να βγάλουν φτερά και λέπια.
Κι αυτοί βγάζουν κατάρτια…
Ο πόνος.
Φυτρώνουν στους ώμους τους κι υψώνονται
Και φτιάχνουν πανιά
Με φως κι αλμύρα.
Και την ταξιδεύουν…
Τράβηξε μια βαθιά ρουφηξιά από το τσιγάρο του.
Έκλεισε τα μάτια και άφησε τον καπνό να βγει από
το στόμα του. Τον σκότωνε και το ήξερε. Οι οδηγίες
ήταν σαφείς. Ή το κόβεις μαχαίρι ή πεθαίνεις. Αρνήθηκε
να συμβιβαστεί, όπως έκανε πάντα. Ακόμα
και αν πρόκειται για την ίδια του τη ζωή. Εξάλλου
στα ζάρια την έπαιζε πενήντα οχτώ ολόκληρα
χρόνια που περπατούσε πάνω σε αυτή τη γη.
