Ο αγώνας των Ελλήνων για την εθνική τους ανεξαρτησία συμπεριλάμβανε αναπόφευκτα στο βάθος και τη μορφή του πολιτικού καθεστώτος με το οποίο θα ζούσαν μετά την απελευθέρωσή τους.
Ο Ρώσος υπουργός των Εξωτερικών Καρλ Νέσερλοντ είχε ευθέως διατυπώσει τη θέση ότι ο τσάρος ενδιαφερόταν για «τη μορφή της κυβέρνησης», για «το εσωτερικό καθεστώς της Ελλάδας», που θα επικρατούσε στο νεοελληνικό κράτος (σ.734-735).
Η αυστριακή ηγεσία διαμήνυσε στον Μαυροκορδάτο ότι δεν θα ήταν αποδεκτό να υπάρξει Δημοκρατία στο μελλοντικό ελληνικό κράτος (σ. 432), αν και οι Έλληνες αντιπρόσωποι, στη διάρκεια της Επανάστασης είχαν ψηφίσει τρία φιλελεύθερα συντάγματα.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος έλαβαν ενεργό μέρος, ως δραστήριοι πατριώτες, ο καθένας με τον τρόπο του, στην Επανάσταση του 1821 και αναμείχθηκαν έντονα στις αντιθέσεις που εκδηλώθηκαν, σχετικά με τον διεθνή προσανατολισμό και την κατεύθυνση την οποία έπρεπε να ακολουθήσει το εσωτερικό πολιτικό καθεστώς της ανεξάρτητης Ελλάδας.
