Τον Φεβρουάριο του 1942, όταν οι Αθηναίοι πέθαιναν στους δρόμους από την πείνα, ο Σταμάτης Χατζηγιάννης βρήκε δουλειά στο Λαϊκό Νοσοκομείο. Παρότι προσελήφθη αρχικά ως τραπεζοκόμος, αναγκάστηκε να επωμιστεί πολλαπλούς ρόλους, εκτελώντας επιπλέον χρέη νοσοκόμου, τραυματιοφορέα, ακόμη και καθαριστή.
Βασιζόμενος στην εκπληκτική του μνήμη, μετά τη συνταξιοδότησή του το 1960, ο Χατζηγιάννης κατέγραψε με γλαφυρό τρόπο τις εμπειρίες του στο νοσοκομείο από την περίοδο της Κατοχής, των Δεκεμβριανών, του Εμφυλίου και της δύσκολης μεταπολεμικής περιόδου, άλλες τραγικές και άλλες ευτράπελες.
Όσο εργαζόταν εκεί, είχε την τύχη να γνωρίσει πολλούς αξιόλογους γιατρούς, οι οποίοι αργότερα εξελίχθηκαν σε διακεκριμένους καθηγητές πανεπιστημίου. Μαζί τους μοιράστηκε το ίδιο χρέος: τη μάχη για την ανθρώπινη ζωή. Με τη γραφίδα του, ο Χατζηγιάννης δεν διέσωσε μόνο τις δικές του αναμνήσεις, αλλά έστησε ένα ζωντανό μνημείο για τους ανθρώπους που κράτησαν όρθιο το νοσοκομείο στα πρώτα, κρίσιμα χρόνια της λειτουργίας του.
