Στην “Οδό Ανθέων” η Θεσσαλονίκη είναι… πρόσωπο. Μια πόλη που ανασαίνει υγρασία, κρατάει μυστικά στις στοές της και ανταλλάσσει μνήμες σαν ψιλά στο πάγκο ενός καφενείου. Σε αυτά τα 23 διηγήματα, οι δρόμοι δεν οδηγούν πάντα εκεί που νομίζεις: ένα λεωφορείο γίνεται πέρασμα, ένα βαζάκι φυλακίζει γεύσεις που δεν τολμάς πια να θυμηθείς, μια φωνή επιστρέφει μισό δευτερόλεπτο πριν από το σώμα της.
Εδώ, το όνειρο και η σκιά συνεργάζονται. Κάθε ιστορία είναι μια μικρή τελετουργία: κάτι σου δίνεται, κάτι σου ζητείται, και στο τέλος μένει ένα ίχνος πάνω στο δέρμα της πόλης, σαν αχνός που γράφει μόνος του. Γιατί, όσο υπάρχει κάποιος να διαβάζει, η Θεσσαλονίκη συνεχίζει να θυμάται.
