Μετέφρασα/απέδωσα και τους Ορφικούς Ύμνουςμε ισοσυλλαβία, όπως έκανα και σε όλες μου τις μεταφράσεις έργων της αρχαίας δραματουργίας. Ακριβώς γιατί πιστεύω ότι η ποσοτική εγγύτητα μεταξύ του μεταφραζόμενου στίχου και του στίχου της μετάφρασης-απόδοσης που εξασφαλίζει η ισοσυλλαβία είναι δυνατόν να διασώσει ό,τι μπορεί να διασωθεί από τον εσωτερικό ρυθμό του πρωτοτύπου.
Στο δεύτερο τμήμα του βιβλίου παρατίθενται οι Ορφικοί Ύμνοι κάθε ένας σε ξεχωριστή σελίδα και στην αντικριστή της σελίδα υπάρχει η, ισοσυλλαβισμένη –και σε ίδιο, φυσικά αριθμό στίχων–μετάφραση.
Το τρίτο τμήμα του βιβλίου αφιερώνεται σε μια μακρά «εξομολόγηση» του Ορφέα για το διπλό παράπονό του ή το διπλό του απωθημένο, όπως μας λέει «ο ίδιος», αναφερόμενος στην επίδραση της διονυσιακής λατρείας και της δικής του θρησκείας στην ανθρωπότητα.
Στην συνέχεια παρατίθεται το Θεατρικό Έργο, με τίτλο «Ορφέας – Διόνυσος – Θέατρο» (Μονόπρακτο –Μονόλογος).
