Οι αφηγήσεις μου είναι σαν φωτογραφίες. Δεν σχολιάζουν. Δεν φιλοσοφούν. Τα κείμενά μου αφήνουν τον ίδιο τον αναγνώστη –τον προκαλούν μάλιστα– να φιλοσοφήσει. Και εδώ επιστρέφουμε στο αγαπημένο μου θέμα, τον χρόνο. Ο χρόνος ως ο μοναδικός καταλύτης που ενώνει τις δύο κυρίαρχες αγωνίες της λογοτεχνίας, τον έρωτα και τον θάνατο. Χωρίς τον χρόνο δεν θα υπήρχε ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος. Η ιστορία του χρόνου. Ή καλύτερα, τι είναι ο χρόνος της ιστορίας; Σε πολλά από τα αφηγήματά μου, παντρεύεται η οικογενειακή με την πραγματική ιστορία. Για παράδειγμα, την εποχή που μετά τη μάχη του Βατερλώ, ο Ιωάννης Καποδίστριας ως υπουργός εξωτερικών του Τσάρου Αλέξανδρου στα συνέδρια του Άαχεν και της Βιέννης (1818) έσωζε την υπόσταση της Γαλλίας ως κυρίαρχου κράτους, στο ίδιο διάστημα αλληλογραφούσε με τον προπάππο μου στην Κύπρο, τον Παναγή Αγγελάτο (τον οποίο γνώριζε από την εποχή που ο Αγγελάτος ήταν Πρόξενος της Επτανήσου Πολιτείας στην Κύπρο), και του ζητούσε να του στείλει από εκείνο το γλυκό κρασί της Κύπρου, αλλά και παστά αμπελοπούλια που τα είχε μάθει βέβαια από την Κύπρια μάνα του, με τον όρο –όπως έγραφε στις επιστολές του– ότι θα τα πληρώσει.
