Τὸ παρὸν βιβλίο μὲ τὸν τίτλο Στὰ ἴχνη τῆς ἐλευθερίας ἀποτελεῖται ἀπὸ δύο ἱστορίες μὲ ἔντονο αὐτοβιογραφικὸ χαρακτήρα: «Ὁ Τάφος τοῦ Μινύα» καὶ «Ἡ περιπλάνηση». Γιατί ἕνα ἀκόμα βιβλίο σὲ μιὰ ἐποχὴ μὲ πολλὲς ἐκδόσεις παρόμοιου χαρακτήρα, σὲ μιὰ χώρα ὅπου τὸ ἀναγνωστικὸ κοινὸ διαρκῶς συρρικνώνεται; Ὁ πρῶτος λόγος ἔχει νὰ κάνει μὲ μιὰ ἔντονη τάση νὰ ἐκφράσω, μὲ τὸν δικό μου τρόπο, θέματα ποὺ μὲ ἀφοροῦν καὶ μὲ ἀπασχολοῦν. Χαρά μου θὰ εἶναι ἂν τὰ θέματα καὶ οἱ ἰδέες που πραγματεύομαι ἀγγίξουν τὶς χορδὲς τῆς ψυχῆς καὶ ἄλλων ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι κατέχονται ἀπὸ παρόμοια εὐαισθησία καὶ προβληματισμούς. Ἕνας δεύτερος λόγος ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴ φύση τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ καὶ πῶς αὐτὰ ἐκδηλώνονται μέσα στὴν καθημερινότητά μας. Ὑπάρχει ἄραγε δρόμος –στάδια– πρὸς τὴν ἐλευθερία καὶ πῶς ὁρίζεται αὐτή; Τὴν ἴδια στιγμὴ μπορεῖ κάποιος νὰ ἐπηρεάσει καὶ τὸ λεγόμενο «Συλλογικὸ Ἀσυνείδητο» τοῦ πλανήτη μας, βγάζοντας πρὸς τὰ ἔξω τὴν ἔκθεση καὶ τὴ μελέτη τῶν πανανθρώπινων ἰδανικῶν, ἀλλάζοντας μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο τὴν τροχιὰ καὶ τὴ μοίρα τοῦ ἀνθρώπινου εἴδους, σὲ πεῖσμα ὅλων τῶν πάσης φύσεως δυσοίωνων προφητειῶν μὲ τὶς ὁποῖες μᾶς ἔχει γεμίσει ἡ ὑποκουλτούρα τῶν «θρησκειῶν τῆς ἐρήμου». Ξέρουμε ὅτι ἔρχονται καλύτερες μέρες γιὰ τὸ ἀνθρώπινο εἶδος καὶ πώς, γιὰ νὰ συμβεῖ αὐτό, θὰ πρέπει πρῶτα ὁ βάλτος στὸν ὁποῖο ζοῦμε τώρα νὰ μετατραπεῖ σὲ λίμνη μὲ κρυστάλλινα νερά…
