Το έργο εστιάζει στη ζωή και τη σκληρή διαδρομή της Σταθούλας, μιας επινοημένης αλλά αντιπροσωπευτικής γυναίκας, κατά τη διάρκεια του βίαιου εκτοπισμού των Ποντίων από τους Τούρκους. Το κείμενο αποτυπώνει τον πόνο της προσφυγιάς, τις κακουχίες του ξεριζωμού και τον αγώνα για επιβίωση σε ένα εχθρικό περιβάλλον. Η Σταθούλα, ως ράφτρα, χρησιμοποιεί την τέχνη της όχι μόνο ως μέσο βιοπορισμού αλλά και ως μεταφορά για το «ράψιμο» των αναμνήσεων και της ταυτότητάς της μέσα από τις συμπληγάδες της ιστορίας. Πρόκειται για έναν πνευματικό και ηθικό μονόλογο που κινητοποιεί τα συναισθήματα του αναγνώστη/θεατή, προσφέροντας μια διεισδυτική ματιά στη συλλογική μνήμη του ποντιακού ελληνισμού. Το έργο έχει παρουσιαστεί και ως θεατρική παράσταση, συχνά σε σκηνοθεσία και ερμηνεία της ίδιας της συγγραφέως, στο πλαίσιο δράσεων για τη διατήρηση της ιστορικής μνήμης.
