Ο ποιμένας των λέξεων
Ο ποιητής·
παιδί διωγμένο βίαια
από την παιδική του ηλικία
μέσα στα ερείπια του ενήλικα.
Θύτης και θύμα μαζί στην ίδια κλίνη.
Βλοσυροί άνεμοι τον υιοθέτησαν
και οι χρόνοι μέσα του ευλύγιστοι
τον ορίζουν μες στις ρυτίδες του.
Του ποταμού το μούρμουρο πήρε
να παρασταίνει τη φωνή του
με τρεμάμενες σωτήριες λέξεις
στα ματόκλαδα της αυγής
που τον απομακρύνουν από την πραγματικότητα.
Η μελαγχολία, το κρυμμένο καλά μυστικό του,
τη στιγμή που η σάρκα βυθισμένη
στον πόθο σαν άστρο σβησμένο,
αφηγείται το από καιρό νεκρό όνειρο.
Κι απόμεινε ερείπιο στο εσώτατο σπίτι
να νοσταλγεί τις ξεγραμμένες ελπίδες.
Οι ιστορίες του πήραν ζωή
σε αίθουσα αναμονής
στα επείγοντα.
