Διαζεπάμη
Αν ο φόβος
είχε φωνή
θα μου ψιθύριζε
να είμαι καχύποπτη
με τα στρωμένα κρεβάτια
να μην κλαίω
όταν διαβάζω
για πλειστηριασμούς στο διαδίκτυο
να κρατώ στα χέρια κομμένο εισιτήριο
όταν περπατώ τη νύχτα
γύρω απ’ την πλατεία
―τίποτε δεν θυμίζει πλέον την περασμένη θητεία μας―
να καταπίνω
δυνατά συνθήματα
να μην επαναπαύομαι
με πνιγμούς στη Μεσόγειο
να μάθω ρίμες για τις μνήμες
(οι μέρες που θα ’ρθουν
θα ξεδιαλύνουν
τους νοικοκύρηδες
από τους φοβισμένους).
