Ήρθε επιτέλους το τέλος της ερεβώδους παράδοσης, η χρυσή αυγή κάτι νέου, ανώτερου, ευγενέστερου μόλις ξεπρόβαλε. Θα αποκαλυφθούν αλήθειες για τη ζωή και την ύπαρξη που πηγάζουν για πρώτη φορά από εκεί που πρέπει, από τη βασίλισσα των επιστημών, τη βιολογία. Αλήθειες μαύρες οι οποίες οδηγούν δίχως επιστροφή στη ματαιότητα, στην κατάθλιψη, στον οδυρμό, στη μιζέρια, στις ενοχές, αλλά και φαντασμαγορικές και εκπληκτικές που μαγεύουν, που προκαλούν θαυμασμό, σοκ, δέος. Με απλά λόγια αλήθειες που φανερώνουν ότι η ύπαρξη είναι ταυτόχρονα καταραμένη και ευλογημένη, καθιστώντας έτσι τη διπολική διαταραχή ως την πιο νορμάλ και υγιή ψυχική κατάσταση στην οποία μπορεί να βρεθεί ένας λογικός άνθρωπος του σήμερα.
Βάσει των νέων δεδομένων, ακολουθεί ένα μπαράζ σκληρής κριτικής, ένα ορθολογικό κατούρημα σε ό,τι αγαπά και έχει ιερό ο άνθρωπος της παράδοσης, ο λαϊκός. Πέρα από το άδειασμα χολής, εξίσου σημαντική δουλειά, ενός Παππά είναι και ο προσηλυτισμός. Στην περίπτωσή μας, αποσκοπεί στο να ασπαστεί ο αναγνώστης τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, το νέο ηθικό μονοπάτι που πρέπει να βαδίσει όποιος επιθυμεί διακαώς να εξελιχθεί, να σκοτώσει τον Χριστό μέσα του. Την οδό που ξεκόβει από το σώμα του ανθρώπινου είδους, το οποίο κλέβει τροφή και οξυγόνο χαραμίζοντας το δυναμικό του στη μαλακία και προκαλεί με τα έργα και τις πράξεις του ωκεανούς αχρείαστης κακίας, πόνου και μιζέριας. Την ατραπό που οδηγεί στην εκλεκτή ράτσα, στη φυλή των όμορφων, των φωτοβόλων. Στον ακραίο και σπάνιο φαινότυπο, που, μόλις το φαρμάκι από το δήγμα κάνει τη δουλειά του, θα εδραιωθεί στη γη, θα γίνει ο αγρίου τύπου.
Ο Νίκος Παππάς παθιάστηκε με το σινεμά από τότε που ήταν μαθητής στην πρώτη τάξη του Γυμνασίου. Μέχρι να τελειώσει το Λύκειο, είχε στη συλλογή του περισσότερες από 1.300 ταινίες γραμμένες από την τηλεόραση. Μέχρι σήμερα διατηρεί ατόφια την συλλογή από βιντεοκασέτες, την οποία μάλιστα έχει καταλογογραφήσει. Από το 1998 μέχρι το 2002 βρέθηκε στο πανεπιστήμιο του Σάντερλαντ στην Αγγλία, όπου σπούδασε παραγωγή ντοκιμαντέρ και ιστορία του κινηματογράφου. Επιστρέφοντας, βρήκε αμέσως δουλειά στην κρατική τηλεόραση, αλλά και στην εταιρεία Audio Visual σε τηλεοπτικές παραγωγές και ντοκιμαντέρ. Μέχρι που το 2005 αποφάσισε να φύγει από την Αθήνα και να επαναπατριστεί, παίρνοντας την απόφαση να ασχοληθεί με τη διδασκαλία αγγλικών, καθώς γνώριζε άριστα πλέον τη γλώσσα. Ερχόμενος στον Βόλο, όπου τα τελευταία χρόνια διατηρεί το δικό του φροντιστήριο στο κέντρο της πόλης, το πάθος του για την 7η Τέχνη όχι μόνο δεν σίγασε, αλλά έγινε ακόμη πιο έντονο. Τον Μάιο του 2012 δημιούργησε την ομάδα «Σινεφίλ» στο Facebook που πλέον αριθμεί 100.000 μέλη. Είναι ένας αριθμός ο οποίος αποτυπώνει το τεράστιο ρεύμα που υπάρχει στη χώρα μας από ανθρώπους που αγαπούν τον κινηματογράφο και δημιουργούν περί τις 170 αναρτήσεις τη μέρα στον τοίχο της ομάδας. Μέσα στο 2012 βγήκε στον αέρα και το ιστολόγιό του nikolaspappas.blogspot.com για να οργανώσει καλύτερα τις κριτικές του. Μέσα από το προσωπικό του blog και τα κείμενα που έχει δημοσιεύσει όλα αυτά τα χρόνια, προέκυψε η έκδοση τριών βιβλίων σχετικών με το σινεμά. Το 2014 από την «Ήρα Εκδοτική» κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο της τριλογίας «Σινεφίλ» και περιλάμβανε εξήντα δοκίμια που είχε γράψει, ως αφόρμηση διάφορων ταινιών που είχε παρακολουθήσει στο παρελθόν. Ακολούθησαν άλλοι δύο τίτλοι, το «Σινεφίλ 2: Ζωή σαν έργο Τέχνης»» και το «Σινεφίλ 3: Τίτλοι τέλους» το 2015 και το 2016 αντίστοιχα, από τις εκδόσεις «Ιστίο», τον εκδοτικό που σύστησε για τις δικές του ανάγκες ο πολυπράγμων Βολιώτης, αφού μετά το συγγραφικό του ντεμπούτο ανέλαβε προσωπικά την έκδοση των πονημάτων του. «Το Σινεμά της Ελεύθερης Ζωής» είναι το τέταρτο βιβλίο του.
Χριστόφορος Σεμέργελης (Εφημερίδα ‘Η Θεσσαλία’)
