Μέχρι ποιο σημείο το παρελθόν μας εξηγεί αυτό που είμαστε και από ποιο σημείο αρχίζει να καθορίζει αυτό που θα γίνουμε;
Πόσες φορές κατηγορήσαμε τους άλλους για όσα φοβηθήκαμε να αντικρίσουμε μέσα μας;
Πόσες φορές εγκαταλείψαμε ανθρώπους, όνειρα ή κομμάτια του εαυτού μας επειδή ο φόβος στάθηκε πιο δυνατός από την επιθυμία;
Θα βρούμε ποτέ το θάρρος να πάψουμε να αναζητούμε το φως γύρω μας και να στραφούμε σε εκείνο που σιωπηλά καίει μέσα μας;
Και ίσως, τελικά, όσο τολμάμε να κοιτάζουμε βαθύτερα μέσα μας, τόσο η θάλασσα της αλήθειας να πλησιάζει αθόρυβα τις ακτές της ψυχής μας.
Ίσως, τελικά... “ψαρεύοντας να έρχεται η θάλασσα”.
