Κοινωνιολογία της ελευθερίας

Από τότε που γνωρίζω τον εαυτό μου, η αμφιβολία δεν με άφησε ποτέ με ακολούθησε σαν φάντασμα. Το βάθος του σκεπτικισμού μου ήταν κατά καιρούς σαν πάθηση. Όταν κάποια από τις δογματικές μου πεποιθήσεις κλονιζόταν, αισθανόμουν σαν να βίωνα την πιο αδύναμή μου στιγμή. Εκείνη την εποχή ήμουν αδιάφορος για τη ζωή. Η σημαντικότερη συμβολή του εν λόγω σκεπτικισμού στην προσωπικότητά μου, ο οποίος σήκωνε κεφάλι ακόμη και σε θέματα που δεν μπορούσαν να υποστηριχθούν σοβαρά, ήταν ότι με δίδαξε πόσο δύσκολα αποκτιέται η «αλήθεια». Πιστεύω ότι η απόφασή μου να προβληματικοποιήσω τα πάντα, συμπεριλαμβανομένων των ενστίκτων που με οδηγούν, μου έδωσε τελικά τη δύναμη να έρθω σε ρήξη με τη δογματική σκέψη που εξακολουθεί να είναι πολύ ισχυρή στις κοινωνικές παραδόσεις της Μέσης Ανατολής. Το γεγονός ότι ο ευρωκεντρικός ηγεμονικός τρόπος σκέψης εξακολουθεί να ασκεί επιρροή τόσο στον δογματικό θετικισμό του μοντερνισμού όσο και στο μεταμοντέρνο σύστημα σκέψης αναδεικνύει τη σημασία του ζητήματος. Προσπάθησα να προσδιορίσω το που βρίσκομαι, συγκρίνοντας τη βασισμένη στην πίστη σκέψη της Ανατολής με τη βασισμένη στην αμφισβήτηση σκέψη της Δύσης· ωστόσο δεν μπόρεσα να βρω μια θέση για τον εαυτό μου σε καμία από τις δύο πλευρές. Ως εκ τούτου, η αποσύνδεση μεταξύ της σκέψης μου και της ζωής μου βάθαινε φυσικά μέρα με τη μέρα και ποτέ δεν ήμουν ικανοποιημένος με καμία από τις δύο. Η κύρια κριτική μου είναι ότι αυτά τα συστήματα σκέψης έχουν μεγάλο μερίδιο ευθύνης στην ανάπτυξη των κοινωνικών προβλημάτων. Αυτή η συνειδητοποίηση με ενθάρρυνε και με ανάγκασε να κρατήσω μια κριτική στάση απέναντι στο σύστημα της Ανατολής, που βασίζεται στην πίστη, και στο ορθολογικό σύστημα της Δύσης.