Σ’ ένα ορεινό χωριό που ζει αγκαλιασμένο με την ομίχλη, οι σιωπές έχουν το δικό τους βάρος. Τα σπίτια μοιάζουν να παρακολουθούν. Τα μονοπάτια χάνονται απότομα. Κι όταν μια γυναίκα βρίσκεται νεκρή κοντά στο παλιό γεφύρι, το τοπίο γίνεται ακόμη πιο πυκνό, σχεδόν απειλητικό.
Ο Ανδρέας Χειμωνάς, πρώην αξιωματικός που προσπαθεί να κρατήσει τις αποστάσεις του από τον κόσμο, βρίσκεται μπλεγμένος σε μια υπόθεση που δεν μοιάζει απλή. Η τοπική κοινωνία κλείνεται σαν μια σφιχτή γροθιά. Κάποιοι ψιθυρίζουν. Κάποιοι αποφεύγουν το βλέμμα του. Κάποιοι εμφανίζονται την πιο ακατάλληλη στιγμή.
Η Δήμητρα Λάμπρου, η αξιωματικός που χειρίζεται την έρευνα, νιώθει ότι κάτι γύρω τους κινείται αθόρυβα. Και όσο η ομίχλη κατεβαίνει, τόσο οι δύο τους συνειδητοποιούν πως η αλήθεια δεν κρύβεται μόνο στα στοιχεία -αλλά και στη σκιά όσων στέκονται λίγο πιο πέρα.
Μικρό απόσπασμα:
«Μας κοιτάνε πάντα», απάντησε εκείνη. «Ακόμα κι όταν δεν συμβαίνει τίποτα.»
Γιατί να το διαβάσει κάποιος:
Για την ατμόσφαιρα που χτίζεται σαν πυκνό πέπλο πάνω από την ιστορία. Για τους ανθρώπους που περπατούν σε όρια λεπτά, ανάμεσα στη μνήμη, στον φόβο και στην ανάγκη να μάθουν τι πραγματικά συμβαίνει. Για την αίσθηση ότι κάτι αόρατο κινείται μέσα στην ομίχλη -και παρακολουθεί.
«Στη δίνη της ομίχλης» είναι μια νουβέλα όπου ο τόπος γίνεται ήρωας και η σιωπή γίνεται απειλή.
